ایمپلنت دیسولفیرام برای ترک الکل

ایمپلنت دیسولفیرام چیست

دیسولفیرام آنزیم آلدهید دهیدروژناز را مهار می‌کند؛ همان آنزیمی که استالدهید، نخستین فرآوردهٔ تجزیهٔ الکل، را از بین می‌برد. وقتی آنزیم مهار شود، استالدهید به جای پردازش انباشته می‌شود و نتیجه‌اش گر گرفتن، سردرد کوبنده، تهوع، استفراغ، تپش قلب و افت فشار خون است.

ایمپلنت مجموعه‌ای از قرص‌هاست که از راه برشی کوچک زیر پوست، معمولاً در دیوارهٔ پایین شکم، گذاشته می‌شود. مادهٔ مؤثر همان شکل خوراکی است. تفاوت در این است که پس از کارگذاری، مصرف دیگر تصمیمی روزانه نیست.

اسپرال، آنتابیوز و دیسولفیرام: یک دارو با چند نام

این اقدام در تقریباً هر کشور نامی دیگر دارد، و همین جست‌وجو را بیش از آنچه لازم است سردرگم می‌کند.

بازدارندگی چگونه کار می‌کند

نالترکسون پاداش نوشیدن را برمی‌دارد. دیسولفیرام وارونهٔ آن عمل می‌کند: به نوشیدن یک پیامد می‌چسباند. تا وقتی بیمار از الکل دور بماند هیچ اتفاقی نمی‌افتد. ایمپلنت تا آزموده نشود خاموش است، و آن‌گاه دیگر خاموش نیست.

به همین دلیل دیسولفیرام برای گونه‌ای از بیماران مناسب است و برای دیگران نه. بر ولع هیچ اثری ندارد. کسی که بخواهد بنوشد همچنان خواهد خواست. آنچه تغییر می‌کند این است که عمل کردن به آن تکانه اکنون بهایی دارد: بی‌درنگ، جسمی و در آن لحظه غیرقابل چانه‌زنی.

شواهد در واقع چه نشان می‌دهند

این را رک می‌گوییم، چون بیمارانی که از دور می‌آیند ادبیات پژوهشی را می‌خوانند و بهتر است از ما بشنوند تا بعداً خودشان پیدا کنند.

دیسولفیرام به عنوان دارو جا افتاده است. جایی که زیر نظر مصرف شود، از بیشتر داروهای وابستگی به الکل بهتر عمل می‌کند. بحث بر سر مادهٔ مؤثر نیست. بحث بر سر ایمپلنت است.

کارآزمایی مرجع، Johnsen و Morland در سال 1991 است؛ پژوهشی دوسوکور روی 76 بیمار که ایمپلنت فعال دیسولفیرام را با ایمپلنت دارونما مقایسه کرد. میان دو گروه تفاوت معناداری نیافت، نه در کاهش نوشیدن، نه در زمان تا نخستین پیک، و نه در کارکرد روانی-اجتماعی. هر دو گروه بهتر شدند و نویسندگان آن را به اثر بازدارندهٔ همین باور نسبت دادند که ایمپلنتی در کار است. ایمپلنت فعال عوارض زخم بیشتری ایجاد کرد.

اگر صادقانه خوانده شود، معنایش این است که ایمپلنت را باید تعهدی ثابت و محدود به زمان فهمید، نه سدی دارویی که بتوان بر آن تکیه کرد. تصمیمی است که یک بار، پیش روی پزشک گرفته می‌شود و سپس ماه‌ها پابرجا می‌ماند، بی‌آنکه هر صبح از نو گرفته شود. برای برخی بیماران همین ساختار دقیقاً همان چیزی بود که کم داشتند. برای برخی دیگر کافی نیست، و این را در ارزیابی می‌گوییم نه پس از پرداخت.

این را منتشر می‌کنیم چون صفحه‌ای دربارهٔ یک اقدام پزشکی که کارآزمایی مرجع خودش را پنهان کند، در هیچ چیز دیگری سزاوار اعتماد نیست.

آیا ایمپلنت، اعتیاد به الکل را درمان می‌کند

نه، و هیچ‌کس نباید آن را این‌گونه معرفی کند.

• وابستگی روانی را از میان نمی‌برد.
• میل به نوشیدن را کم نمی‌کند.
• شیوهٔ کنار آمدن فرد با فشار روانی را تغییر نمی‌دهد.
• نه تروما را درمان می‌کند و نه هیچ اختلال روانی همراه را.

نقش آن به پشتیبانی از پرهیز در یک دوره، از راه بازدارندگی، محدود است. بهبود پایدار به روان‌درمانی، مراقبت روان‌پزشکی در جای لازم و برنامهٔ پیشگیری از عود نیاز دارد. ایمپلنت افزوده‌ای بر درمان اعتیاد به الکل است، هرگز جایگزین آن نیست.

شرط نبود الکل پیش از کارگذاری

دیسولفیرام را نمی‌توان به کسی داد که هنوز الکل در بدنش هست. این کار واکنش را بی‌درنگ برمی‌انگیزد، در حالی که بیمار روی تخت است.

کارگذاری چگونه انجام می‌شود

ارزیابی و کارگذاری معمولاً در یک روز انجام می‌شود، به شرط آنکه شرط نبود الکل برآورده شده باشد. خود اقدام 20 تا 30 دقیقه با بی‌حسی موضعی طول می‌کشد.

قرص‌ها از راه برشی کوچک زیر پوست گذاشته می‌شوند و سپس برش بسته می‌شود. بیمار با دستورهای کتبی دربارهٔ مراقبت از زخم، آنچه باید پرهیز شود و آنچه باید به هر پزشکی که در ماه‌های آینده او را درمان می‌کند گفته شود، مرکز را ترک می‌کند.

هزینهٔ ایمپلنت دیسولفیرام

بیمارانی که از خارج می‌آیند

درخواست‌ها از ایران، از کشورهای حاشیهٔ خلیج فارس و از جامعهٔ فارسی‌زبان اروپا به ما می‌رسد. دسترسی و هزینه میان این جاها تفاوت دارد، و معمولاً همین تفاوت است که کسی را وامی‌دارد بیرون از نظام درمانی خودش را نگاه کند.

در عمل آمدن به اینجا چهار معنا دارد. باید بدون الکل در بدن برسید و این شرط چانه‌زنی نمی‌پذیرد، پس سفر را بر همین پایه برنامه‌ریزی کنید. ارزیابی و کارگذاری معمولاً در یک روز انجام می‌شود. ارزیابی، اقدام و دستورهای پس از آن به فارسی است. قیمت به زلوتی لهستان ثابت است و پیش از سفر اعلام می‌شود.

تا وقتی ایمپلنت در جای خود است از چه چیزهایی پرهیز کنید

واکنش به یک پیک نیاز ندارد. به الکل نیاز دارد، و الکل جایی پیدا می‌شود که بیماران انتظارش را ندارند.

هر بیمار این فهرست را به صورت کتبی می‌گیرد. مهم‌تر از آن است که به نظر می‌رسد، چون بیشتر واکنش‌های غیرمنتظره از دو سطر نخست می‌آید نه از پیکی که آگاهانه نوشیده شده.

برای چه کسانی می‌توان در نظر گرفت و برای چه کسانی نه

عوارض جانبی و عوارض احتمالی

عوارض موضعی شایع‌ترین‌اند: درد، تورم، کبودی یا قرمزی در محل، گاهی عفونت یا بیرون زدن یک قرص. معمولاً ظرف چند روز فروکش می‌کند، اما عفونت نیاز به درمان دارد.

از عوارض سیستمیک گزارش‌شده با دیسولفیرام می‌توان به مزهٔ فلزی، خستگی، سردرد و خلق پایین اشاره کرد. به‌ندرت دیسولفیرام با سمیت کبدی و اثرهای عصبی مرتبط دانسته شده است، و به همین دلیل عملکرد کبد پیش از کارگذاری ارزیابی می‌شود و زردی، ادرار تیره یا درد در بالای سمت راست شکم نیازمند بررسی پزشکی است.

ایمپلنت دیسولفیرام و ایمپلنت نالترکسون، دو روش متفاوت

بیمارانی که به سازوکار دوم نیاز دارند نه نخستین، بهتر است دربارهٔ ایمپلنت نالترکسون بخوانند؛ اقدامی جداگانه با قیمت و شرایط دیگر.

دیسولفیرام درون یک برنامهٔ درمانی کامل

ایمپلنت آنچه را که در صورت نوشیدن رخ می‌دهد تغییر می‌دهد. دربارهٔ اینکه چرا فرد می‌نوشد چیزی را تغییر نمی‌دهد. بیمارانی که نتیجه می‌گیرند ماه‌های به‌دست‌آمده را برای ساختن چیزی به کار می‌برند: درمان، نظم و برنامه‌ای برای لحظه‌ای که بازدارندگی پایان می‌یابد.

به همین سبب ایمپلنت را درون یک مسیر درمانی می‌گذاریم نه به عنوان معامله‌ای جدا، و به همین سبب گفت‌وگوی ارزیابی به ماه دوازدهم هم می‌پردازد. آنجا که برنامهٔ بلندتر مناسب است، ببینید درمان الکل.

چه زمانی کمک پزشکی فوری لازم است

فراتر از ایمپلنت

01

درمان اعتیاد به الکلبرنامهٔ کامل بستری که ایمپلنت بخشی از آن است

02

سم‌زدایی الکلگامی که اگر محرومیت آغاز شده باشد نخست می‌آید

03

درمان الکلکاری که تعیین می‌کند پس از ماه دوازدهم چه می‌شود

04

ایمپلنت نالترکسونسازوکار وارونه، برای کسی که باید ولعش کم شود